Ito ang kaunaunahang tula na aking nilikha. Ginawa ko ito nang nag-aaral pa ako sa GENTLE ANGELS SCHOOL , sa asignaturang Filipino ni Bb. Jenny Japone-Estudillo. Nasa ikatlong taon (TAONG PANURUAN 2009-2010) palamang ako ng sekondarya nang ginawa ko ang aking unang tula. Akda: Tulang nagpapahayag ng damdamin para sa isang tao.
GANYAN KITA KAMAHAL, RAMDAM MO BA?
ni Axle Christien Joaquin-Tugano
Kamusta ka na, naulila kong sinta?
Ikaw walang pinag-iba nang ika'y aking lisanin
Iniwan kitang naka-ngiti ngunit parang hanggang doon na lamang
Ngayon ako'y nagbalik upang ang lumbay mo'y pawiin
Upang bawiin sa hangin ang ngiti mong kay tamis
O Sinta! O Sinta! Alam mo ba kung gaano kita kamahal?
Walang salita ang sasagot sa katanungan na iyan, wala sinta ko!
Kaya kong tawirin ang dagat, ang tiyak na habagat sa akin sasalubong
Kaya kong lakbayin ang bundok, na tuldok ng kapahamakan
Sa aki'y walang imposible, ako'y handang lumaban: karunungan man pandahas
O Sinta, sana'y ramdam mo ang pagmamahal kong itinanghal sa Maykapal
Sana'y nakikita mo ang puso kong takot sa tukso
Sana'y nahahawakan mo ang damdamin kong hindi natatablan
Ng patalim ng ibang taong sadyang kay sakim!
Ika'y aking mahal, sana ako'y iyong mahal
Huwag natin sanang hayaan na maging matigas na bangkay
Ang tangkay ng ating pagmamahalan
Huwag natin sanang hayaan maagnas na parang
Isang bigas ang ating pag-iibigan
Sana'y lahat ng aking nabanggit ay iyong itanim
Sa iyong puso't damdamin sapagkat kailanma'y
Hindi mo na maririnig ang mga salitang binitawan ko
Kapag ako'y mawala sa mundong ibabaw, Iisa lang ang iiwanan
ko sayong salita "Mahal Kita, ikaw lamang, ganyan kita kamahal, ramdam mo ba?"
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento