Ang tula na alay sa mga taong bulag sa katotohanan, naglalaman ito ng suliraning kinakaharap hindi lamang ng ating bansa kundi sa buong MUNDO. Ito ang kauna-unahang tula ko na may SUKAT! Napapansin niyo ang bawat saknong na may 4 na taludtod ay LALABINDALAWAHIN ang pantig. Tumagal ng tatlong araw ang paggawa ng tula na natapos noong Setyembre 30, 2011.
“Kayamanang Walang Halaga”
ni Axle Christien Joaquin-Tugano
Sapagkat ito ang bayang tinahak ko
Taglay ba nito ang minithi kong yaman?
Kung ang larawang nakita ay kupas na
Inuuod pati ang kaibuturan
Sa aking pagtaya mula pagkabata
Hanggang sa ngayon na ako’y may isip na
Bahid-dumi sa’yo di pa napapawi
Kailan magwawakas ang kahibangang to?
At sa lunsod na aking pinagbuhatan
Iyong matatanaw ang dungis kailanman
Hikahos na bayan wala ni konswelo!
Sampal ba ito sa baldado kong lugar?
Binibining mababa ang kaliparan
Punyal sa iyong puso nawa’y hugutin
Talipandas mong nais iyong burahin
Iangat naman ang dignidad na kubli
Lubog na hustisya sinhapdi ng dayap
Di kailanman nakita ang iyong mukha
Sa pahapyaw mong tikim, ilang salapi?
Pano makamit ang timyas ng hustisya?
Di ko masilay ang makapangyarihan
Ipinangakong karinyo ay nasaan
Katiktik ba s’ya ng nilupak na ginto?
O ang aking moog, kung ako ay lunos?
Naghuhumindig sa galit ang kapatid
Turingang buwayang lubod ay nakita
Mapaglubid ng buhangin ang kabila
Pano ko mamanahin ang yamang yaon?
Ang salawahang pananampalataya
Na sa hanggang ngayo’y pinagtatalunan
Kristiyano’t Muslim ay nagtatagisan
Kapayapaang inilibing sa nitso
Mapagsamantalang hangarin sa kapwa
Pagsibad ng kriminal, gulo ang dulot
Iwasan mapanudyong kapaligiran
San hahakbang kung liwanag di masilay?
San ako maghuhukay ng kayamanan?
Kung balot ito ng tigang na adobe
Paki-ilawan naman ang aking ruta
Nang makamit ang susi ng pagbabago!
“Kayamanang Walang Halaga”
ni Axle Christien Joaquin-Tugano
Sapagkat ito ang bayang tinahak ko
Taglay ba nito ang minithi kong yaman?
Kung ang larawang nakita ay kupas na
Inuuod pati ang kaibuturan
Sa aking pagtaya mula pagkabata
Hanggang sa ngayon na ako’y may isip na
Bahid-dumi sa’yo di pa napapawi
Kailan magwawakas ang kahibangang to?
At sa lunsod na aking pinagbuhatan
Iyong matatanaw ang dungis kailanman
Hikahos na bayan wala ni konswelo!
Sampal ba ito sa baldado kong lugar?
Binibining mababa ang kaliparan
Punyal sa iyong puso nawa’y hugutin
Talipandas mong nais iyong burahin
Iangat naman ang dignidad na kubli
Lubog na hustisya sinhapdi ng dayap
Di kailanman nakita ang iyong mukha
Sa pahapyaw mong tikim, ilang salapi?
Pano makamit ang timyas ng hustisya?
Di ko masilay ang makapangyarihan
Ipinangakong karinyo ay nasaan
Katiktik ba s’ya ng nilupak na ginto?
O ang aking moog, kung ako ay lunos?
Naghuhumindig sa galit ang kapatid
Turingang buwayang lubod ay nakita
Mapaglubid ng buhangin ang kabila
Pano ko mamanahin ang yamang yaon?
Ang salawahang pananampalataya
Na sa hanggang ngayo’y pinagtatalunan
Kristiyano’t Muslim ay nagtatagisan
Kapayapaang inilibing sa nitso
Mapagsamantalang hangarin sa kapwa
Pagsibad ng kriminal, gulo ang dulot
Iwasan mapanudyong kapaligiran
San hahakbang kung liwanag di masilay?
San ako maghuhukay ng kayamanan?
Kung balot ito ng tigang na adobe
Paki-ilawan naman ang aking ruta
Nang makamit ang susi ng pagbabago!
Walang komento:
Mag-post ng isang Komento